Steviosidin böbrek hücre enflamasyonunda kemokin salınımına etkisinin in vitro değerlendirilmesi
Tezin Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Biyokimya (Veteriner) Anabilim Dalı, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2022
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: Seçil Müderrisoğlu
Danışman: Gül Fatma Yarım
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Böbrek dokusunda gelişen enflamasyonda monosit kemoatraktan protein-1 (MCP-1) ve aktivasyon üzerine düzenlenen, normal T hücrelerince eksprese edilen ve salınan (RANTES) kemokinleri rol oynamaktadır. Enflamasyonla seyreden hastalıkların tedavisinde antienflamatuar glikozitlerin kullanımı başarı sağlamaktadır. Önerilen tez çalışmasının amacı, steviosidin lipopolisakkarit (LPS) ile indüklenen böbrek hücre enflamasyonunda kemokin yanıtına etkisinin in vitro araştırılmasıdır. Materyal ve metot: Çalışma, Madin Darby Bovine Kidney (MDBK) hücre hattında gerçekleştirildi. Hücre çalışmalarında; negatif kontrol, 5 μg/ml LPS, 200 μM steviosid ve 5 μg/ml LPS + 200 μM steviosid olmak üzere dört farklı grup oluşturuldu. Steviosidin sitoprotektif ve LPS'nin sitotoksik dozları kolorimetrik hücre sayım kiti ile değerlendirildi. MDBK hücre mediumlarındaki MCP-1 ve RANTES konsantrasyonları enzim bağlı immünosorbent analiz kiti belirlendi. Bulgular: Negatif kontrol, 5 μg/ml LPS, 200 μM steviosid ve 5 μg/ml LPS + 200 μM steviosid gruplarının kültür supernatantlarındaki MCP-1 konsantrasyonları sırasıyla 5,8 ± 1,0 ng/ml, 127,8 ± 5,9 ng/ml, 7,5 ± 1,3 ng/ml ve 73,8 ± 3,3 ng/ml ölçüldü. LPS'ye maruz bırakılan MDBK hücrelerdeki MCP-1 konsantrasyonunun negatif kontrol hücrelerindekine göre 22,03 kat yüksek olduğu belirlendi (p < 0,05). Sekiz saat boyunca 5 μg/ml LPS + 200 μM steviosid uygulanan MDBK hücrelerindeki MCP-1 konsantrasyonunun negatif kontrol hücrelerininkine oranla 12,72 kat fazla olduğu saptandı (p < 0,05). MDBK hücrelerinde LPS maruziyeti ile artmış olan MCP-1 konsantrasyonunun steviosid uygulaması ile 1,73 kat azaldığı belirlendi (p < 0,05). Negatif kontrol, 5 μg/ml LPS, 200 μM steviosid ve 5 μg/ml LPS + 200 μM steviosid gruplarının kültür supernatantlarındaki RANTES konsantrasyonlarının sırasıyla 14,3 ± 1,7 ng/ml 275,3 ± 4,1 ng/ml 17,3 ± 2,2 ng/ml. 84,0 ± 3,7 ng/ml olduğu belirlendi. LPS'ye maruz bırakılan MDBK hücrelerindeki RANTES konsantrasyonunun negatif kontrol hücrelerindeki düzeye göre 19,25 kat yüksek olduğu belirlendi (p < 0,05). Sekiz saat boyunca 5 μg/ml LPS + 200 μM steviosid uygulanan MDBK hücre supernatantında RANTES konsantrasyonunun negatif kontrol hücrelerininkine oranla 5,87 kat daha fazla olduğu saptandı (p < 0,05). MDBK hücre kültüründe LPS maruziyeti ile artmış olan RANTES konsantrasyonunun steviosid uygulaması ile 3,28 kat azaldığı belirlendi (p < 0,05). Sonuç: Sunulan tez çalışmasının bulguları, steviosidin, MDBK hücrelerinde LPS maruziyetinin neden olduğu artmış MCP-1 ve RANTES konsantrasyonlarını baskılamak suretiyle antienflamatuar etki gösterdiği belirlendi. Steviosidin in vitro bu etkisinin in vivo çalışmalarla teyit edilmesine gereksinim bulunmaktadır.