Research Information System
HarmanTime, vol.14, no.159, pp.48-53, 2026 (Peer-Reviewed Journal)
Autumn Olıve Berry, A New Alternatıve Berry Fruıt
The autumnbery (Elaeagnus umbellata Thunb.), belonging to the Elaeagnus family, is widespread in Korea, China, Japan, Taiwan, Nepal, Pakistan, India, and Afghanistan. Also known as Japanese autumn berry or autumn olive, it is a deciduous plant. It is a multi-stemmed shrub with basal shoots. It fixes free nitrogen from the air into the soil and can survive even in infertile soils. It can grow in many soil types, especially acidic soils. Its leaves are used as animal feed, while its flowers are suitable for the perfumery industry and are a nectar source for honeybees. With its shrub form, dense flowers, silvery leaf backs, and intensely red fruited branches, it is also a species that can be used as an ornamental plant. Autumn berry prevents erosion and can be used as a sound barrier and trench plant on highways. It is used in the reclamation of abandoned mine sites, in roadside and forest reforestation projects, and as a nitrogen source for walnut trees. In recent years, orchards have been established with new varieties selected from the natural population, and its cultivation as a new horticultural plant is becoming widespread. Its red fruits, slightly larger than peas, contain vitamins A, C, and E, protein, flavonoids, essential oils, and a high amount of lycopene. Because the lycopene content of autumn berries (58 mg/100 g fresh fruit) is 18 times higher than that of tomatoes (3 mg/100 g fresh tomatoes), its consumption as a functional food is becoming widespread. With its excellent antioxidant, anti-carcinogenic, antibacterial, and anti-inflammatory properties, autumn berries are beneficial for health, particularly against prostate and breast and several types of cancer, infections, and heart disease.
İğdegiller familyasına giren güzyemişi (Elaeagnus umbellata Thunb.) Kore, Çin, Japonya, Tayvan, Nepal, Pakistan, Hindistan ve Afganistan’da yaygındır. Japon iğdesi veya güz zeytini olarak da bilinen güzyemişi, kışın yaprağını döker. Dip sürgünü şeklinde çok gövdeli ve çalı formunda bir bitkidir. Havanın serbest azotunu toprağa fiske eder ve verimsiz topraklarda bile yaşar. Asitli topraklar başta olmak üzere birçok toprak tipinde yetişebilmektedir. Yaprakları hayvan yemi olarak kullanılırken çiçekleri parfümeri sanayisi için uygundur ve bal arıları için de nektar kaynağıdır. Çalı formu, yoğun çiçekleri, yaprak arkaları gümüşi renkte olması ve yoğun kırmızı renkli meyve dalları ile süs bitkisi olarak da kullanılabilen bir türdür. Güzyemişi erozyonu önler, karayollarında ses bariyeri ve siper bitkisi olarak kullanılabilir. Terk edilmiş maden alanlarının geri kazanılmasında, yol kenarları ve orman ağaçlandırma çalışmalarında ve cevizler için azot kaynağı olarak kullanılmaktadır. Son yıllarda doğal popülasyondan selekte edilen yeni çeşitler ile bahçeleri kurulmakta ve yeni bir bahçe bitkisi olarak tarımı yaygınlaşmaktadır. Bezelyeden biraz daha iri olan kırmızı meyveleri tatlı-ekşi, sulu olup A, C ve E vitaminleri, protein, flavonoidler, esansiyel yağlar ile yüksek oranda likopen
içermektedir. Meyvelerin kateşinler, lutein, gallik asit, kafeik asit, fitoen, fitofluen, β-kriptoksantin, β-karoten ve α-kriptoksantin gibi birçok fitokimyasal bileşik içerdiği bildirilmektedir. Özellikle kateşinlerin, glukoz düzeylerini düzenleyerek antidiyabetik etki gösterebildiği rapor edilmiştir. Güzyemişi meyvelerinin likopen içeriği (58 mg/100 g. taze meyve) domatese (3 mg/100 g. taze domates) göre 18 kat daha yüksek olduğu için fonksiyonel gıda olarak tüketimi yaygınlaşmaktadır. Antioksidan, antikanserojen, antibakteriyel ve anti inflamatuar özelliği çok iyi olan güzyemişi sağlık açısından prostat ve meme kanseri başta olmak üzere belli kanser türlerine, enfeksiyonlara ve kalp rahatsızlıklarına karşı iyi geldiği bildirilmektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalara göre güzyemişi ekstraktının lipid metabolizmasını iyileştirerek yaşlanmayı geciktirici etki gösterebileceği düşünülmektedir.