Üniversite Öğrencilerinin Saldırganlık Eğilimlerinin Çeşitli Değişkenler Bağlamında İncelenmesi

Amaç: Çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin saldırganlık eğilimlerinin fakülte, cinsiyet, ebeveyn tutumları, aile içinde fiziksel şiddete maruz kalma ve yaşam amacı değişkenleriyle incelenmesidir. 
Yöntem: Çalışma 958 üniversite öğrencisiyle, anket tekniği ve kesitsel ilişkisel yöntem kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Saldırganlık eğiliminin ölçülmesinde Buss-Perry Saldırganlık Ölçeği (BPSÖ) kullanılmıştır. Fakülte, cinsiyet, ebeveyn tutumları, aile içinde fiziksel şiddete maruz kalma ve yaşam amacı değişkenleri kişisel bilgi formuyla ölçülmüştür. Verilerin analizinde Mann-Whitney U Testi ve Kruskal-Wallis Testi kullanılmıştır. 
Bulgular: Bulgular erkek öğrencilerin fiziksel saldırganlık, sözel saldırganlık ve düşmanlık boyutlarında kadın öğrencilere göre; spor bilimleri fakültesi öğrencilerinin ise tüm boyutlarda diğer öğrencilere göre saldırganlık eğilimlerinin daha fazla olduğuna işaret etmektedir. İlgi-siz/ihmalkar ebeveyn tutumlarının fiziksel saldırganlık ve düşmanlık eğilimleri üzerinde; koruyucu ebeveyn tutumunun ise öfke eğilimi üzerinde olumsuz role sahip olduğu görülmektedir. Aile içinde sık sık fiziksel şiddete maruz kalan öğrenciler tüm boyutlarda saldırganlık eğilimi en yüksek grupken, aile içinde hiçbir zaman fiziksel şiddete maruz kalmayan öğrenciler ise saldırganlık eğilimleri en düşük gruptur. Yaşamın amacını anlamlı bir hayat yaşamak olarak gören öğrencilerin tüm boyutlarda saldırganlık eğilimleri en düşük grup olduğu; zengin ve statü sahibi olma amaçlarını benimseyen öğrencilerin ise saldırganlık eğilimlerinin daha fazla olduğu görülmektedir. 
Sonuç: Sosyal çevrenin ve bireyin kendi psikolojik eğilimlerinin saldırganlık üzerinde birlikte rol oynadığı görülmektedir. Bulgulardan ve saldırganlık alanyazını çerçevesindeki tartışmadan hareketle bu güncel soruna yönelik çözüm önerileri sunulmaktadır.