Akademik Veri Yönetim Sistemi
INTERNATIONAL MULTIDISCIPLINA RY SCIENTIFIC RESEARCH CONGRESS, Sivas, Türkiye, 4 - 05 Temmuz 2025, ss.754-766, (Tam Metin Bildiri)
Eksternal fiksatör sistemleri, veteriner ortopedide özellikle açık kırıklar, periartiküler kırıklar, yumuşak
doku hasarıyla komplike kırıklar ve anguler deformite gibi ortopedik problemlerde yaygın olarak
kullanılan bir stabilizasyon yöntemidir. Bu sistemlerin güvenli ve etkin uygulanabilmesi için, pinlerin
anatomik olarak tanımlanmış güvenli koridorlara göre uygulanması cerrahi komplikasyonlar açısından
önem taşımaktadır. Güvenli koridorlar; nörovasküler yapılar, büyük kas grupları ve tendonlar gibi klinik
öneme sahip anatomik yapılara iyatrojenik hasar vermeden pin uygulamasına olanak sağlayan anatomik
bölgelerdir. Her uzun kemik için belirlenmiş bu bölgelerin doğru kullanımı, eksternal fiksatör sisteminin
başarılı klinik kullanımı açısından önem taşımaktadır. Önemli nörovasküler yapılara dikkat edilmeden
pin uygulanması ve eksternal fiksatör uygulama kurallarına uyulmaması gibi durumlarda çeşitli
komplikasyonların ortaya çıkma ihtimali artmaktadır. En sık karşılaşılan komplikasyonlar arasında pin
dibi enfeksiyonları, pin gevşemesi ve kırık stabilizasyonunun bozulması yer almaktadır. Transkutanöz
yerleştirilen pinlerin hatalı konumlandırılması veya yetersiz cerrahi planlama, bu komplikasyonların
oranını artırmaktadır. Eksternal fiksatör komplikasyonları oranının azaltmak; pin uygulama kurallarına
dikkat edilmesine, güvenli koridorların tercih edilmesine ve hasta sahibiyle olan iletişime ve bakımına
bağlıdır.
External fixation systems are a widely used stabilisation method in veterinary orthopaedics, particularly
for orthopaedic problems such as open fractures, periarticular fractures, fractures complicated by soft
tissue damage, and angular deformities. For the safe and effective application of these systems, it is
important to apply the pins according to anatomically defined safe corridors in order to avoid surgical
complications. Safe corridors are anatomical regions that allow pin placement without causing
iatrogenic damage to clinically important anatomical structures such as neurovascular structures, large
muscle groups, and tendons. The correct use of these regions, which are defined for each long bone, is
important for the successful clinical use of external fixator systems. The risk of various complications
increases when pins are applied without paying attention to important neurovascular structures and when
external fixator application rules are not followed. The most common complications include pin site
infections, pin loosening, and disruption of fracture stabilisation. Improper placement of transcutaneous
pins or inadequate surgical planning increases the rate of these complications. Reducing the rate of external fixator complications depends on adhering to pin application rules, choosing safe corridors, and
communicating with and caring for the patient.